حرفهاي تنهايي

پاییز........

همیشه هر کس وقتی از پاییز گفته ، از غم پاییز گفته و زیبایی های آن را ندیده . او نمی دانسته که پاییز فصل شمال است . فصل کوههای پوشیده ازجنگل . فصل رنگها ، فصل زرد قرمز ، فصل زندگی ، فصل پویایی ، فصل رشد ، فصل لذت از هوایی دلپذیر ، از بارانهای فصلی و گاه و بیگاه .از نسیمش که گویی ترا به سوی خود فرا می خواند .

در این فصل زیبا بایستی قدم زدن را در طبیعت زیبا تجربه کنی . بایستی تمامی پنجره ها را بگشایی تا هوای پاییزجانی تازه به تو بدهد و گرمای داغ تابستان را از تمامی جانت بیرون بریزد . پاییز که شد باید بزنی بیرون تا صدای خش خش برگها تو را به خاطرات خوش کودکی و جوانی برد . زمانی که بازی می کردی و زمانی که دلدادگی می کردی .

 در پاییز باید باران را تجربه کنی . لذت زیر باران بودن هر بار تجربه ایی تازه است . هر بار که زیر بارانی ، تمامی غمها ، تمامی دردها ، تمامی گناهان ، تمامی افکار پوچ ، تمامی پلیدی ها شسته و در زیر زمین فرو می رود و تو نوزادی هستی که تازه متولد شده . بی هیچ فکری ، بی هیچ گناهی ، بی هیچ مشکلی و آنگاه است که زندگی را دوباره شروع می کنی

زندگی...

لاي تمام كاغذهايم را گشتم نبودي !عكسهاي قديمي و كهنه را نگاه كردم توي چشمهايت چيزي نبود تا باور كنم هستي . انگشتم زير خطوط تمام كتابها رد پا گذاشت اما تو آنجا هم نبودي. دفترچه تلفن را باز كردم اسمت بود شماره ات رانداده بودي ... از زير قالي كهنه اتاق يادگارهايت را برداشتم خاطراتت بود ولي معلوم بود همه اش تقلبي است . من كنار اين پنجره نشسته بودم تو برايم دست تكان دادي از بس بازيگر خوبي بودي باورم شد كه...بازي مي كني! نمايشت كه تمام شد نيامدي از من، تشكر كني !
خستگی این روزها انگار رفتنی نیست .هر چه سعی می کنم فراموش کنم چه شده یا قرار است چه شود نمی شود!دلم می خواست یک حرفی می شنیدم یک اتفاقی می افتاد که باور کنم این غصه ها الکی است ...اما می دانم ممکن نیست .دلتنگی ام چیز تازه ای نیست .همینطور این زندگی !بعد از این همه سرگردانی مستحق کمی آرامش ام فقط نمی دانم باید چه کار کرد همه اين روز و شبهاي مزخرف اگر مي گذاشتي پيدايت كنم.نمايشنامه ام كامل مي شد.

شیشه وچوب

تو رااز شيشه می‌سازد، مرا از چوب می‌سازد
خدا کارش درست است‌، اين و آن را خوب می‌سازد

تو را از سنگ می‌آرد برون‌، از قلب کوهستان‌
مرا از بيدِ خشکی در کنار جوب می‌سازد

در آتش می‌گدازد، تا تو را رنگی دگر بخشد
به سوهان می‌تراشد تا مرا مطلوب می‌سازد

تو را جامی که از شير و عسل پُر کرده‌اش دهقان
‌ مرا بر روی خرمن برده خرمن‌کوب می‌سازد

تو را گلدان رنگينی که با يک لمس می‌افتد
مرا گرد سرت می‌چرخم و جاروب می‌سازد

تو از من می‌گريزی باز هم تا مصر رؤياها
مرا گرگی کنار خانه‌ی يعقوب می‌سازد

مرا سر می‌دهد تا دشت‌های آتش و آهن
‌ و آخر در مصاف غمزه‌ای مغلوب می‌سازد

خدا در کار و بارش حکمتی دارد که پی در پی‌ 
 يکی را شيشه می‌سازد، يکی را چوب می‌سازد

 << شعر همسايه از محمدکاظم کاظمی>>

 مسافر تنها و درخت ليل

دل   مسافر،  تنها  زمانی آرام  گرفت که خود را  در مقابل درخت  تناور  ليل، ايستاده ديد و دانست که به سفری هميشگی خوانده شده است.

درخت هيبتی عجيب داشت. بسياری از ريشه‌های  آن در ساقه تنيده  شده  بودند و ديدن  تنه را دشوار می‌نمودند. حتی بعضی از ريشه‌ها از درخت آويزان شده و در هوا معلق بودند. گويی ريشه‌ها نيز در حال بالا رفتن بودند. رنگ  خاکستری  پايين درخت به رنگ سبزی  که  کمی به آبی مانده بدل می‌شد. مسافر لحظه‌ای غرق در تماشای برگ‌های شفاف درخت شد که  نور  خورشيد را از خود عبور می‌دادند. درخت پر از پرندگان بود   و پر از صدای آن‌ها. تعدادی از روی شاخه‌ها  به آسمان  می‌پريدند و تعدادی نيز  از آسمان به روی شاخه‌ها می‌نشستند.

بوی درخت که به مشام  مسافر  رسيد حسی غريب را در او برانگيخت. چيزی شبيه به بوی علف و چمن تازه چيده شده.

مسافر هم‌چنان غرق در حيرت ديدار با درخت بود که باد وزيدن گرفت. از شنيدن صدای باد که از گردش در ميان  ريشه‌های   درخت  پديد  آمده  بود و طنينی آسمانی داشت  صبحگاهی  را  به ياد آورد  که پرهای پرنده‌اش را خاک کرد و تصميم گرفت سفر خود را آغاز کند.

مسافر اکنون می‌دانست که به خودی خود راهی اين سفر نشده و راه را بدون جهت طی نکرده. روزی از روزها با کودکی روبه‌رو شد که صداقت و اميد در چشمان او برق می‌زد. کودک صورت خود را در مقابل باد گرفته و با پای برهنه در مسير باد عقب‌عقب می‌رفت. مسافر به او گفت: «چرا خودت را بر نمی‌گردانی تا به راحتی در مسير باد حرکت کنی؟» کودک گفت: «می‌خواهم هميشه صورتم خنکی باد را حس کند و نيز لحظه‌ای در خلاف جهت باد حرکت نکنم.»

انتظار موعود....

 صداي پاي مهرباني مي‌آيد، كه گوش جان بشريت قرن‌ها اين موسيقي حياتبخش را در سياه‌چاله ظلوم هجران خير و  خوشي، به انتظار نشسته است، تن خسته و جان نژند  فرزندان آدم در گوشه  گوشه اين گوي خاكي چوگان عدل او را منتظرند تا روح انسانيت را از پرتگاه جهالت بربايد و برهاند.

مهدي آل محمد، منتظر اعظم، قرن‌هاست  كه  كوچه كوچه عالم را در جستجوي  اعوان و  انصار خويش است، علي‌وار دستان مهربان خود را بر سر ايتام پيامبر خدا كشيده تا در هجران آن رحمت مطلق الهي روزگار خود را  سپری کنند  و  انتظار را  كه جان فرساست براي عاشقان راستين آن سلاله فاطمه سهل نمايد.

اين بار در ميلاد خود، «نيمه شعبان» نسيم لطف و كرامت خود را در كوي و برزن شهر و ديارمان پراگنده و ريشه جانمان را از آب حوض كوثر ولايت كه عطش هزار ساله را سيراب مي‌كند، جامي ارزاني كرده است.
حجة الله آمد؛ زمين  را  عدل و داد  فراگرفت، همانگونه  كه از ظلم و جور  پر شده  بود، راستي را كه نيمه شعبان  پايان  نيمي از ا نتظار است، و  نيم  ديگر نه چراغاني  كردن كوچه و كوي و خانه ظاهر؛ كه روشن كردن جان جان با نور معرفت جانان و تقواي عملي و ايمان است.

اينك نشسته‌ايم  بر مصطبه انتظار با كشكولي  از ارادت و خواست آمدن  يار، چاره‌ها ناچار است و گريز و گزيري  كه عقل با  هزار توي خرد و كلان خود برايمان پي‌افكنده  بود، خراب و يران شده كه معمور كردن آن جز با  دست  دل  و  ترنم  الهم عجل لوليك فرج و  النصر  و  معماري كه  وارث علم محمدي باشد، ساخته نيست.

هرچه پيش مي‌رويم، نوري  نيست كه بتواند اين راه  ظلماني را بر ما روشن كند و اين حجب نوراني را از پيش چشمان آدمي بردارد؛ اينك  نزديك است كه دستي  از  آستين غيب برآيد و وعده عظيم الهي به بار بنشيند؛ تا  كوران و  كران و  منكران و ظالمان  همه دوران‌ها  را  در حسرت  عظيم  فرو  برد و  مظلومان و منتظران را سعادت ابدي به ارمغان آورد.

اي منتظر اديان، اي   وعده و افتخار پيامبران و اي صالح و اباصالح دوران و اي صاحب و زبان قرآن آنك جهان مرگ را در پيش چشم  دارد و مظلومان و مصلحان  جز تو را سراغ  ندارند، از خداي خود طلب ظهوركن كه جان‌ها ، به لب رسيد و چشمه اشك چشم‌ها خشكيد، خون در دل موج مي‌زند و تير طعنه طاعنان روح و جانمان را ريش ريش كرد.

تو خواهي آمد نه، تو آمدي؛ اما ما را آماده آمدنت نديدي؛ اما بدان كه منتظران حقيقي تو برگ و بار ياري و همراهيت را آماده دارند.

مي‌دونم يه شب مياي خاكو چراغون مي‌كني

شيشه عمر شبو مي‌شكني داغون مي‌كني

شنيدم وقتي بياي از آسمون گل مي‌ريزه

كوچه باغا رو پر از بيداي مجنون مي‌كني

شنيدم وقتي بياي غصه ها تموم مي‌شه

قحطي گريه مي‌آد، خنده رو ارزون مي‌كني

آسمون به احترامت پا مي‌شه به اون نشون

كه تو سفره زمين خورشيد و مهمون مي‌كني

دلامون خيلي گرفته، شبامون خيلي سياس

مي‌دونم يه شب مي آي خاكو چراغون مي‌كني! 
 
                                      این عید بزرگ بر خاندانش وعالمیان مبارک باد

از مرز خوابم مي گذشتم،

سايه تاريك يك نيلوفر

روي همه اين ويرانه ها فرو افتاده بود .

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

در پس درهاي شيشه اي رؤياها،

در مرداب بي ته آيينه ها،

هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بودم

يك نيلوفر روييده بود .

گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت

و من در صداي شكفتن او

لحظه لحظه خودم را مي مردم .

***

بام ايوان فرو مي ريزد

و ساقه نيلوفر برگرد همه ستون ها مي پيچد .

كدامين باد بي پروا

دانه نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

نيلوفر روييد،

ساقه اش از ته خواب شفّا هم سركشيد

من به رؤيا بودم

سيلاب بيداري رسيد

چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم

نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود

در رگهايش من بودم كه مي دويدم

هستي اش در من ريشه داشت

همه من بود

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد

"سهراب"

گفت: قلبم برای تو .نگاهش کرد و با نگاهش انگار جواب داد باور نمی کنم. گفت: برای تو! باور کن! انگار باور نمی کرد. خواست قلبش را در بياورد نتوانست. دستش را فرو کرد در سينه اش. دردی  عميق. قلب اما  آنجا چسبيده  بود. محکم  و محکم تر قلب را کشيد. دردی  عميق تر. قلب بيرون نميامد.

روزها و روزها کارش اين بود. تا بالاخره قلب بيرون آمد. صاف و صيقلی. . قلب دست نخورده را گرفت طرفش و گفت: مال تو. باور کن! مال تو! برش دار...و.....برداشت.

روزها و روزها او بدون قلب در سينه می گشت. قلبش جای ديگری می تپيد و او نگاه ميکرد به جای خالی قلب در سينه اش و از خوشی لبريز؛ مغرور می شد.

کسی که قلب دستش بود  هنوز انگار باور نداشت . قلب را با خود اين طرف و آن طرف ميبرد . توی کيفش؛ توی جيب شلوارش؛ روی صندلی عقب ماشينش....و...قلب کم کم خط افتاد. خراشيده شد و خط خطی ...وزرد.

يک روز حوصله اش سر رفت و قلب را پس آورد. قلب خط خطی خراشيده را.....و « او» باور کرد ناباوريش را....قلب خط خطيش را گرفت قلبی که ديگر به دردش نمی خورد.

زندگی ...

یک نامه سر به مهر است، آن را بگشایید.

یک سفر است، به آن قدم بگذارید.

دردناک است، تحملش کنید.

زیباست، چشمان خود را به روی آن بگشاید.

طنز است، بر آن بخندید.

حیرت انگیز است ،ازآن لذت ببرید.

شمع است، آن را روشن کنید.

ارزشمنداست، آن را بیهوده تلف نکنید.

هدیه است، آن را باز کنید.

عشق است، آن را ارزانی بدارید.

بی انتهاست، به دنبال آن بروید

نمی دونم....

آرزوي آفتابي

آفتاب آن سر ديوار لب پنجره  نشسته  بود .پيچک ساقه ي ترد و نازکش را به ديوار تکيه داده

بود.آهسته قد مي کشيد و سينه خيز جلو مي رفت .از وقتي او را توي زاويه ي کم نور و نمور

اتاق آورده بودند يک آرزوبيشتر نداشت اين که به پنجره به آفتاب برسد .

خدا مي دانست چند شب و روز طول مي کشيد به نظرش طولاني ترين مسير زندگي اش را بايد

پشت سرمي گذاشت هر بار که  برگ  تازه اي  روي  ساقه اش  جوانه مي زد اميد بيشتري  در

وجودش رخنه مي کرد.

از زمستان قبل تا  تابستاني که پيش رو داشت راه درازي را آمده بود حالا تا پنجره فقط چند روز

فاصله داشت اين روزها آفتاب گاهي تا وسط اتاق تا کمر ديوارها مي آمد اما همين که چشمش به

او مي افتادپا پس مي کشيد انگار مي خواست بگويد :همان جا بمان تو تحمل گرما و روشنايي مرا
نداري . ولي پيچک کارش از اين حرفها گذشته بود از سرما وتاريکي از اين که يک روز چشم

باز کند و ببيند  گلدان کوچکش خانه ي  کرمها شده مي ترسيد. فکر مي کرد زندگي  در تاريکي

توي آن گلدان تنگ بي ارزش است چه قدر شيرين است لحظه اي که از پنجره سرک مي کشد

دست هايش را به آفتاب مي دهد و ازآن بالا تاب مي خورد.

نيمروز بود آفتاب داغ پنجره باز پيچک دستش را به آفتاب داد از پنجره آويزان شد شروع کرد به
تاب خوردن اگر چه حق با آفتاب بود اما پيچک ديگر آرزويي نداشت.

او را مي بيني كه به آرامي مي آيد

صداي تپش هاي قلبت را مي شنوي

به زندگيت وارد مي شود

به قلبت نگاه مي كني كه خالي است

لحظاتي مي گذرد

به قلبت وارد مي شود

دوباره به قلبت نگاه كن: خالي نيست

مي گذرد...

دوباره چشمت را باز مي كني

اما اين بار او را نمي بيني

به همان آرامي كه به زندگيت وارد شده است،

به همان آرامي نيز از زندگيت مي رود

ش ششش! ...خوب گوش كن! صداي قلبت را نمي شنوي

با خود چه مي گويي؟ اين نيز بگذرد.

نازنين

هر كدام از من و تو به عنوان همسفر نقشي را بر عهده داريم . هر كدام از ما سرگردان از اين

سفرنا شناخته به انتهاي  راه   نامعلوم  آن چشم  دوخته ايم  وازخود مي پرسيم  که انتهاي اين سفر

كجاست ؟ آيا  در مقصد كسي به انتظارمان  نشسته است ؟ هيچ  نمي دانيم ؟  از آنچه هم كه مي

دانيم مطمئن نيستيم و اين سفر مرموز و معماگونه آن را جالب تر كرده است .

(از وب لاگ نسیم مهربانی)

تو چه ساده ای و من ، چه سخت

تو پرنده ای و من ، درخت

آسمان همیشه مال توست

ابر، زیر بال توست

من ، ولی همیشه گیر کرده ام

تو به موقع می رسی و من

سال هاست دیر کرده ام

در چهار دیواری لانه ام

آرزوهایم را در عصمت زمین می کارم

و سبز می شوم با سبز

و سبز می شوم با صبر

و هر صبح در آیینه با خود می گویم

سلام ...

دوباره سلام

 امروز از صبح که سر کار اومدم(آخه خبر نگارم) مدام

 دل شوره داشتم اينم به اين دليله  که شتاب زده

 تصميم گرفتم برای همين هی به شعر وشاعری

 رو می آرم

 دوباره يه شعر پيدا کردم

 با هر كه سخن گفتم

در خود گره اي گم بود

چون كرم شبان تابان

ميتابي و ميتابم

امدم تا باشم

امدم تا در عرصه رسانه ای هم سهمی هر جند کوچک باز کنم

من به عشق آمید و ومهرباین همه ایرانی های دوست داشتنی امیدوارم و می مانم با شما تاصبح

روشن فردا چرا که تنها راه نجات عشق به فرداست.

منتظر تان می مانم