حرفهاي تنهايي

خاطره......

تصور یه خیال، یه رویا، یه فکر، یه آرزو، وقتی مکرر بشه، وقتی که خیلی خیلی مکرر بشه
اونقدری که تو باورش کنی
اونقدری که ردش عمیق بمونه توی ذهنت
اونوقت فکر می کنی که واقعا اتفاق افتاده
یه روز دوری اون دور دورا
یا شایدم یه روز دوری اون بعدنا
دیگه فکر و رویا و خیال و آرزو نیست
میشه خاطره
خاطره ی واقعی
حالا دیگه بد جوری برات باورپذیر می شه
حالا به  جای رویا ساختن به خاطره هات فکر می کنی
روزها وشبها میان ومی رن و تو به مرور خاطرها دلخوشی
به یاد آوردن اونا هم احساس خوشایندی برات داره وهم افسوس

آشنایی....

روز اولی که  اونو دیدم  خیلی جدی  نگرفتمش  شاید هیچ  وقت  فکر نمی کردم که  بعدها  اونقدر به من عادت کنه که دل کندن از من براش بزرگ ترین فاجعه زندگیش قلمدادبشه اونقدرساده  ومعمولی به نظر می اومد که زیاد بهش توجه نکردم.

اما بعدها  که یه جورهایی ارتباط  همکاری نزدیک تری  پیدا کردیم  تازه اون وقت  بود که فهمیدم اونجور هم  که  استنباط می کردم  نبود ه٬ بلکه  آدمی  کاملا  زرنگ  و توانا ست  که می شه روش حساب باز کرد.

خیلی زود با زندگیش  آشنا شدم و پی بردم که فردی مستقل و دارای اعتماد  به نفس بالا ست اما درعین حال یه جورهایی کم  تجربه ست و اگر شرایط براش مهیا بشه تبدیل به آدمی موفق می تونه بشه.

به هر ترتیب بعد از مدتی کار باهاش ٬ فهمیدم خیلی رو من حساب باز کرده و کم کم  داره  بدجوری  به من عادت می کنه  این  بود که با آشنایی که طی این مدت با خانوادش  آنهم  به طور نزدیک پیدا کرده بودم به فکر افتادم این وابستگی رو که به من پیدا کرده کم و کمتر کنم.

تو مدت یک سالی که این ماجرا طول کشید خیلی تلاش کردم ٬ وقتی می گم یک سال  اونهم  با  اون   وابستگی  فوق العاده  افراطی که اون به من پیدا کرده بود٬  باید  درک  کنید که چه  خبر بوده ٬ چقدر سختی  کشیدم  ٬ چقدر من با خانوادش  برنامه ریزی  کردم  و خلاصه چه  مصیبت هایی که  کشیدیم  تا بتونیم  این  بحران رو همگی به خیرو خوشی  پشت سربگذاریم .

امروز با  این  که  امکان  برگشت  تا حدودی  هنوز وجود  داره  اما  یه جورهایی  با کمک  یکی دو تا ازدوستام  و تا حد زیادی  خانوادش توانستیم  به حول وقوه  الهی موق بشیم.

و امروز هنوز خودم رو مقصر می دونم  که چرا زودتر نفهمیدم  و چرا غفلت کردم ٬ آخه  اون تنها بیست و یکی دو سالش بود وتجربه نداشت .

حالا دیگه  با  اینکه  باز یه کمی هر از گاهی سر وکلش  پیدا می شه  اما با بی تفاوتی برنامه ریزی  شده  من  که مواجه می شه برمی گرده و انگار باز به امید روزیه که معجزه ای بشه و نظر من برگرده و من دوباره باهاش کا ر کنم .

امیدوارم  بتونم   یه  روزی  خودم  رو به  خاطر این اشتباه   بزرگ  ببخشم ٬ و اونم  هر جا که هست موفق  باشه راستش از شما چه پنهون می ترسم ازش حتی از طریق خانوادش خبر بگیرم.

تو مدت  همکاری خیلی  رایزنی کردم  و کارهایی براش   این  ور اون ور هماهنگ   کردم که  خودش  هم  استقبال می کرد اما بعدها  فهمیدم  که  اونها هم  همش به خاطر من  بوده یعنی  من  وسیله بودم که با از بین رفتن آن هدف هم از بین رفت.

به خاطر سپردن........

من  برای تو در دفتر  طبیعت  یادگارها  نوشته ام و در گوشه و کنار آن  رازها  گفته ام و تو هر گاه  خواسته

باشی  می توانی  با  یک  نگاه  یاد  مرا  در ذهنت  تجدید  کنی .

اگر باور نداری یک شب مهتابی  به آسمان بنگر ، به ستارگان بی شمار خیره نگاه کن ، افکارت را از اینجا

و آنجا  گرفته و در یک جا خوب متمرکز  و روحت را آزاد بگذار... آن وقت خطوط  نورانی را  که در آسمان

نقش بسته اند  بخوان  و در قلبت  نگاهدار ، تعجب مکن  منم در آن لحظه  صورت  ترا در ماه می بینم ...اگر

خسته  شدی  به صدای  مرغ  شب  گوش  بده  و به  آنچه  که از من  برای   تو فاش می کند ، بیندیش .

یک روز صبح کمی  زودتر  برخیز ، تنبلی  مکن ، پنجره را باز کن . به گلهایی  که تازه شکفته اند نگاه کن ،

کمی بیشتر بنگر و یک  یادگار دیگر هم از من  بخوان و هرگز  فراموش  مکن  و اگر احیاناً یک  گل  سرخی

درمیانشان دیدی به قلبت بگو تا به تو بگوید : اینها یادگار قلب اوست !...

غروب آن وقت که خورشید  از آسمان قهر می کند . تو هم از همه  قهر کن ، از اتاق بیرون بیا ، کنار درخت

کاج  بنشین و دور از چشم دیگران  خطوطی را که از لای  برگهای نازک آن درافق می بینی  بخوان وآنها را 

بخاطربسپار و به صدای قلبت گوش فراده که می گوید : در این لحظه او سایه مبهمی از تو در انتهای آسمان

می بیند  و بعد ، کمی به صدای ریزش برگها  گوش بده ٬این صدا که میشنوی زبان قلب من است که برای تو

سخن می گوید ، از قلبت بخواه تا آنچه می شنوی  برای تو ترجمه کند .

هرگز نمی خواهم که از هم دور شویم ، ولی آن وقت که سرنوشت و تقدیر ما را از هم جدا کرد مرا یاد کن و

مطمئن باش در هر لحظه که یاد من باشی منهم به یاد تو خواهم بود .

یک روز دیگه............

امروز پنج شنبه اس و یه روز کاری دیگه رو دارم پشت سر می گذارم.

 

اين روزا حالم هيچ خوب نيست دارم از دست همه فرار ميکنم. موبايلم رو که ديگه جواب نميدم، حوصله ايميل

چک  کردن و  اينترنت  بازی  هم  اصلا  ندارم  پريز تلفن  خونه رو هم کشيدم ....... تمام قرارهام رو با

دوستانم کنسل  کردم ٬در عوض  آنقدر خودم  رو در کار غرق کردم  که  حسابی  کفر همه  رو  در آوردم

آنقدر زیاد شده که خودم هم احساس خستگی می کنم اما وقتی خوب فکر می کنم می بینم شاید چاره دیگه ندارم.

هنوز منگ منگم ديگه گنجايش اين همه سختی رو ندارم ، ولم کنيد بابا هر چيزی حدی داره ديگه!

درد و دل با خدا....

وقتی ماه را در آسمان می بینم قلب کوچکم چه شاد می شود که چشمانم هنوز یارای دیدن نور را دارد.

میشود شروع کرد ، می شود از اول مشق عشق را نوشت و این بار در دفتر قلب تو، میدانم می گذاری بنویسم.

بارها زیر لب زمزمه کردم الهی و ربی من لی غیرک.... ولی این بار وجودم فریاد می زند الهی و ربی من لی

غیرک .... چرا که از آدمیان خسته ام خدایم .

به جرم عاشقی محکومت می کنند. خیال بافت می خوانند، رویایی ات تصور می کنند و هزار وصله دیگر به

مرام عاشقی ات می دوزند.

الهی ! در سکوت افتاده ای بیش نیستم، تو دلیل سکوتم را می دانی، و  این فرقه چه آسان سکوتم را هم محکوم

کردند .

الهی! می گذارم تا باز هم بگویند، چرا که تو را دارم و تو مرا بس.

الهی ! گفتی  خریدار دل شکسته ای، آوردمش ولی ارزان نمی فروشمش. میدانم بهتر از تو خریداری پیدا نمی

کنم میدانم با من راه می آیی.

الهی ! ببین در راه مانده ای هستم دلتنگ وصال، دلتنگ آغوش یار، دلتنگ شنیدن صدای قلب یار. الهی

دریاب !

الهی ! سادگی را به من ارزانی کن هرچند مجازاتم کنند، الهی! جنون عطا کن. جنون ، جنون ، جنون.

الهی ! کودکان چه معصوم می خندند ، کودکی عطا کن .

الهی ! خدایم! یاری ام ده که در مقابل این قوم هیچوقت سر تعظیم فرو نیاوردم چرا که سجده گاه من و تعظیم من

فقط و فقط برای توست.

الهی ! یاری ام ده مقاومت کنم و بر نامهربانان لبخند بزنم. الهی یا ربی دل بی کینه عطا کن، دل بی کینه عطا

کن خدایم .

الهی ! وقتی غنچه ای کوچک با نور خورشیدت شکوفا میشود وای به احوال من که با نور تو قلبم تاریک بماند

و به روشنایی سلام نکند .

خدایم ! حرف بسیار است در خلوتهایم برایت سخنها دارم ......

باد

پشت پنجره

گیسوانت را

 ورق می زند

و این کتاب ناخوانده

 ناتمام را می گشاید

 با تماس انگشتانم

سطر سطر این کتاب را

از بر دارم

 و رمز و راز زیباییاش را

 در هجای سر انگشتانم

حس کرده ام

 من این کتاب را

فصل  به فصل

 ورق به ورق

سطر به سطر

مرور کرده ام

 آمده ای از پس سیصد و چند روز جدایی .

آمده ای تا باز آدم ها بوی معنویت و صفا را از لحظه ها استشمام کنند.

آمده ای تا ما را دوباره بر خوان گسترده الهی میهمانی کنی .

آه  که چه شوق انگیزاست میهمان  شدن به سفره ای  که  طعامش از گرسنگی است  و

 نوشیدنی هایش از تشنگی.

آسایشش نیاسودن است و لذایذش ترک لذت ها. آمده ای با افطارهای شوق انگیز و سحرهای

سحرآمیزت .

ما آماده ایم و به برکت شعبان لباس های پاکیزگی را پوشیده ایم و دست ها را در چشمه طهارت

شسته ایم و از عطر معنویت خوشبو شده ایم .

ما آماده ایم تا بی ریاتر شویم .

تا زلال تر در چشمه های معنویت جاری شویم پس آنگاه سرمست از شراب روحانی رمضان

شب های نورانی قدر را در أغوش بکشیم.

... خوش بو شده ایم

یازده ماه است که تو را انتظار می کشیم.

یازده ماه است که در خیال تو خواب روزه داری می بینیم .

چه شوق انگیز است نفس کشیدن در هوای تو.

در هوای تو که از عطر قرآن آکنده است. آسمان تو از ابرهای اجابت متراکم است .

ما در هوای تو به خدا نزدیکتریم. تو بهار قرآنی .

بهار حرف های خداوند که در گوش ملکوت پیچیده است .

شب های تو از دعا سرشار است و روزهای تو از بندگی لبریز ...

ما آماده ایم ...

سلام بر رمضان شهرا...

 دل ابری...

آسمان دلت ابری  است،چرایش را  خودت هم  نمی دانيُ حس  می کنی آرامشی  را که  نداشته ای !
از دست داده ايُ به سراغ  حافظ می روی شاید کلامی آرامش بخش:

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است             شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است

نتیجه :  گاهی دلت می گیرد،بی دلیل ! دلت برای خودت تنگ می‌شود گاهی زلزله اي با  يشتربالا
ـ خيلي بالا ...گاهي بالاترازحدتوانم ـ وجود وروحم را مي لزراند و چقدر وحشتناك است وقتي مي بينم هيچ چيز سر جاي خود نيست.
بغض ...بهت ...ناباوري ...سكوت...تفكر ...تناقض
پس لرزه !!!

بايد بروم !
مثل كرم ابريشم دور خود پيله اي بتنم...
تنها باشم
به اميد پروانه شدن...خدايا !
چه نرم بربال فرشتگانت مرا به «اوج» مي خواني
درست لحظه اي كه ازشوق رسيدن به اوج
زبانم حتي از ثناي تو نيز بازمي ماند
فرمان مي دهي كه بازم گردانند به زمين 

 ومن رها مي شوم
بين آسمان وزمين معلق ومستآصل
وهمان لحظه كه ازوحشت برخورد بازمين
صدايت مي زنم وازتو كمك مي خواهم
همان لحظه كه ازترس چشمانم را مي بندم
حس مي كنم دستي مهربان وقدرتمند

دوباره مرا مي گيرد
و بالا مي برد
خدايا به خاطرتمام داده ها و نداده هايت شكرگذارم
چرا كه يكي نعمت است و ديگري حكمت
خدايا كوتاهي هايم را ببخش وبه اندازه توانم سختي ام بده
ویا توانم را بيشتركن تا زانوانم خم نشوند

بیدار...

از خواب‌ بيدار مي‌شوي‌. در دلت‌ غمي‌ عجيب‌ را احساس‌ مي‌كني‌. چشمانت‌ را خمار و خواب‌آلود مي‌بيني‌. حوصله‌ هيچ‌ كاري‌ نداري‌. نه‌ حال‌ داري‌ حرف‌ بزني‌ و نه‌ حوصله‌داري‌ راه‌ بروي‌. تكيه‌ به‌ ديوار مي‌دهي‌ و خميازه‌ مي‌كشي‌. حتماً بارها برايت‌ اين‌ صحنه‌ها اتفاقِ افتاده‌ است‌.

از صبح‌ خود را كسل‌ مي‌بيني‌ و اين‌ كسالت‌ تا شب‌ هم‌ ادامه‌ دارد. دچار حس‌ بيهودگي‌ مي‌شوي‌ و خودت‌ را سردرگم‌ مي‌بيني‌. اين‌ كسالت‌ كوچك‌ مثل‌ بادبادك‌، لحظه لحظه‌ بزرگ‌تر مي‌شود و دلت‌ را بي‌قرار مي‌كند. آن‌ وقت‌ وارد فضاي‌ دلگرفته‌اي‌ مي‌شوي‌ كه‌ تو را از خيلي‌ كارها باز مي‌دارد.

براي‌ رها شدن‌ از اين‌ فضاي‌ دلگرفته‌ و غم‌آلود شايد راه‌هاي‌ زيادي‌ وجود داشته‌ باشد؛ اما من‌ يك‌ راه‌حل‌ كم‌خرج‌ و كم‌دردسر سراغ‌ دارم‌. خب‌ حالا برگرديم‌ از اول‌ شروع‌ كنيم‌.

از خواب‌ بيدار مي‌شوي‌. در دلت‌ غمي‌ عجيب‌... نه‌! اصلاً به‌ اين‌ چيزها توجه‌ نكن‌! همان‌ لحظه‌ كه‌ چشمانت‌ را باز مي‌كني‌، بلند شو و برو به‌ سمت‌ آيينه‌! (امروزه‌ آيينه‌ همه‌جا پيدا مي‌شود. مثل‌ قديم‌ نيست‌ كه‌ دربه‌در بايد دنبال‌ چيزي‌ مي‌گشتي‌ كه‌ تو را در آن‌ نشان‌ دهد.) وقتي‌ كه‌ به‌ آيينه‌ رسيدي‌، خودت‌ را نگاه‌ كن‌! مي‌بيني‌ كه‌ يك‌ نفر در آيينه‌ به‌ تو نگاه‌ مي‌كند. كارت‌ از حالا شروع‌ مي‌شود. لطفاً يك‌ لبخند به‌ آيينه‌ بزن‌. مي‌بيني‌ كه‌ «تو»ي‌ آيينه‌ هم‌ به‌ تو لبخند مي‌زند. همين‌ يك‌ لبخند كافي‌ است‌ تا كمي‌ تو را عوض‌ كند. امتحان‌ اين‌ كار ضرري‌ ندارد. با اين‌ كار دگرگوني‌ بزرگي‌ در خود ايجاد مي‌كني‌ و روي‌ غم‌ كم‌ مي‌شود. اضطراب‌ پر مي‌كشد و جايش‌ را شيريني‌ و لذت‌ از لحظه‌لحظة‌ عمرت‌ مي‌گيرد.

با اين‌ كار ثابت‌ خواهي‌ كرد كه‌ ما آدم‌ها هر كدام‌ حاكم‌ هستيم‌؛ حاكم‌ خودمان‌. مي‌توانيم‌ قبل‌ از اين‌كه‌ بر چيزي‌ تسلط‌ پيدا كنيم‌، بر خودمان‌ مسلط‌ شويم‌ و حاكم‌ قلمرو خودمان‌ باشيم‌. چقدر خوب‌ است‌ كه‌ انسان‌ بر تمام‌ وجودش‌ حكومت‌ كند.

پس‌ بياييد خودمان‌ به‌ خودمان‌ دستور بدهيم‌، قبل‌ از اين‌كه‌ كسي‌ به‌ ما دستور بدهد و حاكم‌ ما شود. بياييد خودمان‌ را از بعضي‌ از كارها منع‌ كنيم‌. موقع‌ بي‌خيالي‌ و تنبلي‌، گوش‌ خودمان‌ را بگيريم‌ و بگوييم‌: «پاشو تنبل‌!» وقتي‌ هم‌ كه‌ كار خوبي‌ انجام‌ مي‌دهيم‌، به‌ خودمان‌ تبريك‌ بگوييم‌. بياييد قلمرو خودمان‌ را با دست‌ خود فتح‌ كنيم‌؛ تا مشكلات‌ در برابر قلعة‌ قلمرو ما زانو به‌ زمين‌ بزنند.

همين‌ها، با همان‌ يك‌ لبخند در آيينه‌ شروع‌ مي‌شود. پس‌ بلند شو و با يك‌ لبخند به‌ خود بگو: «سلام‌ حاكم‌  به‌ قلمرو خودت‌ خوش‌آمدي‌!» 

سلام دوستان من برگشتم

سفر بسیار خوبی بود جای همتون حسابی خالی بود اما در عوض برای تمامی دوستان خوبم دعا کردم.

صبح زود که به تهران رسیدم یاد خبر یکی از همکارانم افتادم که در مورد  تغییر و تحولاتی که چندی

پیش راجع به آن بحث هایی مطرح بود فکر می کردم اینهم مثل خیلی از طرح ها فقط در مرحله

حرف باقی می مونه ولی باید اعتراف کرد از شانس من این بار خیلی زود تحقق عینی پیدا

کرد تا به دغدغه های من باز هم اضافه بشه.حالا دیگه  چه باید کرد اصلا نمی دونم.

همشه این طور بوده که جای تحقق یافتن آنچه دوست داری با آنچه دوست

نداری عوض میشه و این اول گرفتاریته که خودشو  نشون می ده.

رسم روزگاره و کاریش نمی تونی بکنی جز تحمل تا عادت

کنی امیدوارم مشکل شخصی ام که دوباره سر و کلش

پیدا شده اجازه بده.

پاییز مي آيد...ولي من چشمم دنبال زيباييهاي بهار است

و دلم دنبال لطافت و تازگي بهار

من انساني پاره...پاره ام

و هيچ فصلي نمي تواند مرا به هم وصل كند

با سلام به دوستان خوبم

من از امروز به مدت یک هفته نیستم میخوام برم مسافرت اگه گفتید کجا؟

معلومه که نمی دونید خوب حالا بهتون می گم.

می خوام برم مسافرت اونم یه جای خوب یه جایی که دل خیلی ها براش می تپه آخه می خوام

برم زیارت امام رضا(ع).

برای همتون هم دعا میکنم.

پس خدا حافظ تا آخر هفته.