«البرز»                                           میلادش بر همگان مبارک باد

  تغییر......

تغییرهای زندگیم را آغاز کرده ام

تغییرهای بزرگی که

بعضی مرا به ورطه اندوه خواهد برد

بعضی مرا به دام خطر خواهد انداخت

بعضی تمام عمر مرا خواهد برد

 ا ما هر آنچه پیش آید

از راه خویش بازنخواهم گشت

اینها

همه

     به خاطر توست

که مرا

در لحظه های خوب و بدم می بینی

وجانم را

از اطمینان

سرشار می کنی

باران.....

بادي مي وزد

ورق پاره هايم را با خود مي برد
 
و پاييز بر جاي مي نشيند

فصل ها در گذرند

دستانم را

در حافظه ي بهاريم مي کارم

تا در روياي باران بخواب روند

و باران ....

چشمان مضطربم را خيس مي کند

و بر گونه هايم مي چکد .

باور کن

دريا را پاياني نيست

باران گواهش است

^{پاييز را دوست دارم ...} 

^{پاييز را دوست دارم،
شاخه های رنگين درختان را
و هياهوی پرندگان کوچکی که
لحظه ای آرام و قرار ندارند.
از کنار همين پنجره و چشم انداز آسمان آبی،
آفتاب دلچسپ پشت شيشه
و برگهای رنگين
تداعی گر اوراقی هستند که دوباره دوباره خوانده می شود
پاييز را دوست دارم
شاخه زرد درختان را
برگهای رنگين را
ساحلی را که موج های مضطرب و نا آرام آن تا همين نزديکيها به سراغم می آيند
ای کاش
اين همه زيبايی وتحرک
زندگی و عشق
و اينهمه نجابت و و رويا
می توانست جلوه ای از خوشبختی سرزمينی باشد که آدمهايش دوست داشتنی ترين و آشنا ترين چهره هايند
ای کاش
طبيعت با تمام چهره دستی در ترکيب رنگها
می توانست
آينه ای از صداقت و خوشبختی آنها باشد.
آری پاييز را دوست دارم
شاخه زرد درختان را،
لمس برگهای صد رنگ را
و ساحلی که موجهای مضطرب و نا آرام آن تا همين نزديکيها به سراغم می آيند.
ايکاش
سرزمين من نيز در ميان پرده خونبار تاريخ
جلوه گاه سبزينه ها و آواز پرندگان و ساحلی برای فرود امواج زندگی بخش بود.
وآن چنان که من پاييز را عاشقانه دوست دارم
آنان هم می توانستند،
سبزی ، سفيدی ، زردی و قرمز را
باور می داشتند
و پاييز را چون عشق می ستودند}

پاییز دل انگيز.....

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند

با رنگ های تازه مرا آشنا کند 

پاییزمی رسد که به مانند سال پیش

راز درخت باغچه را برملا کند 

او قول داده است که امسال از سفر

 اندوه های تازه بیارد ... - خدا کند ! - 

اومی رسد که بازهم عاشق کند مرا

او قول داده است و باید وفا کند 

او نیزعاشق است و راهی نمانده است

جز این که روزو شب بنشیند دعا کند ...

شاید اثرکند و خداوند فصل ها

یک فصل را به خاطر اوجا به جا کند 

- تقویم خواست ازتو بگیرد بهار را

تقدیر خواست راه شما را جدا کند - 

خش ... خش ... صدای پای خزان است !
یک نفردر را به روی حضرت پاییز وا کند ! 

<از علیرضا بدیع>

باد

پشت پنجره

گیسوانت را

 ورق می زند

و این کتاب ناخوانده

 ناتمام را می گشاید

 با تماس انگشتانم

سطر سطر این کتاب را

از بر دارم

 و رمز و راز زیباییاش را

 در هجای سر انگشتانم

حس کرده ام

 من این کتاب را

فصل  به فصل

 ورق به ورق

سطر به سطر

مرور کرده ام

شیشه وچوب

تو رااز شيشه می‌سازد، مرا از چوب می‌سازد
خدا کارش درست است‌، اين و آن را خوب می‌سازد

تو را از سنگ می‌آرد برون‌، از قلب کوهستان‌
مرا از بيدِ خشکی در کنار جوب می‌سازد

در آتش می‌گدازد، تا تو را رنگی دگر بخشد
به سوهان می‌تراشد تا مرا مطلوب می‌سازد

تو را جامی که از شير و عسل پُر کرده‌اش دهقان
‌ مرا بر روی خرمن برده خرمن‌کوب می‌سازد

تو را گلدان رنگينی که با يک لمس می‌افتد
مرا گرد سرت می‌چرخم و جاروب می‌سازد

تو از من می‌گريزی باز هم تا مصر رؤياها
مرا گرگی کنار خانه‌ی يعقوب می‌سازد

مرا سر می‌دهد تا دشت‌های آتش و آهن
‌ و آخر در مصاف غمزه‌ای مغلوب می‌سازد

خدا در کار و بارش حکمتی دارد که پی در پی‌ 
 يکی را شيشه می‌سازد، يکی را چوب می‌سازد

 << شعر همسايه از محمدکاظم کاظمی>>

از مرز خوابم مي گذشتم،

سايه تاريك يك نيلوفر

روي همه اين ويرانه ها فرو افتاده بود .

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

در پس درهاي شيشه اي رؤياها،

در مرداب بي ته آيينه ها،

هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بودم

يك نيلوفر روييده بود .

گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت

و من در صداي شكفتن او

لحظه لحظه خودم را مي مردم .

***

بام ايوان فرو مي ريزد

و ساقه نيلوفر برگرد همه ستون ها مي پيچد .

كدامين باد بي پروا

دانه نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

نيلوفر روييد،

ساقه اش از ته خواب شفّا هم سركشيد

من به رؤيا بودم

سيلاب بيداري رسيد

چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم

نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود

در رگهايش من بودم كه مي دويدم

هستي اش در من ريشه داشت

همه من بود

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد

"سهراب"

تو چه ساده ای و من ، چه سخت

تو پرنده ای و من ، درخت

آسمان همیشه مال توست

ابر، زیر بال توست

من ، ولی همیشه گیر کرده ام

تو به موقع می رسی و من

سال هاست دیر کرده ام

در چهار دیواری لانه ام

آرزوهایم را در عصمت زمین می کارم

و سبز می شوم با سبز

و سبز می شوم با صبر

و هر صبح در آیینه با خود می گویم

سلام ...

دوباره سلام

 امروز از صبح که سر کار اومدم(آخه خبر نگارم) مدام

 دل شوره داشتم اينم به اين دليله  که شتاب زده

 تصميم گرفتم برای همين هی به شعر وشاعری

 رو می آرم

 دوباره يه شعر پيدا کردم

 با هر كه سخن گفتم

در خود گره اي گم بود

چون كرم شبان تابان

ميتابي و ميتابم